Gedicht zum Frühlingsfest von 1886
von Theodor Seitz abgedruckt in "Der fidele Pfälzer" Januar 1886
's Otterberger Frühlingsfest
Die Palz, die hat manch' schönes Fescht,
Deß sa' ich grad unn ehrlich:
E schönres, wie deß Frühlingsfescht, -
Sell glaab ich awer schwerlich !
Wo Alt unn Jung, - die ganz gemäh'
So wacker mit dhut halle:
So ebbes muß m'r selber seh',
Do muß's em gefalle!
Schunn wochenlang werd do gerüscht -
Gebrohre unn gesohre:
Waß Alles do werd uffgedischt,
'S iß so vun Alters More. -
Unn iß deß Fescht dann vor d'r Dheer:
Geschmickt sinn alle Schtroße!
Käh Haus siehscht do vun Kränz mäh leer
Unn Fahne - kläh unn große !
Dann, - hott m'r's ganze Johr sich aach
Geploht unn abgeschunne:
Iss some ähnz'ger froher Dag
Wääß Gott, em wohl se gunne !
Geschaft werd dichtig, hart unn fescht,
'S geht Erwet, ganze Haufe!
Do werd m'r doch uff's Friehlingsfescht
Emool aach könne schnaufe!
Jedzt iss's do; - jedzt guck die Frääd
Vun Alle an, wo's feiern;
Vum Schloßberg kracht's, die Musik geht
Unn alle Glocke leiren!
Den Jubel vunn d'r Kinnerschaar
Will ich D'r net beschreiwe;
Du dehscht am Enn noor määne gar,
M'r wollt D'r's iwertreiwe!
Wie viel do Klähne, Kopp an Kopp,
Deß wär ach schwer se sa'e;
Dann do will jeder Hosseknopp
Beim Zug e Fähnche tra'e!
Aach Kind unn Jingling, Kreis unn Mann,
Die kannscht d'rbei gewahre;
Wer noor enaus noch grawle kann,
Loßt 's Friehlingsfescht net fahre!
Jedzt schließ Dich an unn sieh D'r draus
Deß Lewe sich entfalte.
Im grüne Wald bei Luscht un Schmauß
Vun Junge unn vun Alte;
Do werd getrunk, dort werd gesung;
Dort Schunke, Brohre, Kuche;
Do werd gedanzt, dort werd geschprung;
Do kannscht eraus D'rs suche !
Browier es noor, unn setz Dich frisch -
Brauchscht Dich net se scheniere -
Hin an de erschte, beschte Disch,
M'r werd D-r an waß biere!
No waß de noor V'rlange hascht,
'S dhut ähnerlä bedeire;
Käh' Otterberger loßt sei Gascht
Gern Dorscht unn Hunger leire!
Greif herzhaft zu unn achel fescht,
Loß dichtig ein D'r schenke!
Net alle Dag iß Friehlingsfescht,
Deß muschte heit bedenke! -
Kriescht dann vielleicht am Danze Luscht
Bischt uff - unn werf Dich in die Bruscht
Ich fehr Dich zu de Dame!
Jedzt luschtig drunner - hipp unn hopp
Nemm noor die Schönscht vunn Alle!
Grad äwe gebts e Schtaats-Kalopp,
Gebb Acht unn dhu net falle.
D'r Wald iß net mit Wachs geschmeert.
Die Borde: Gras unn Worzle;
Unn schtellschte do die Bähn v'rkehrt,
Do kannschte äwe borzle!
Doch arrewirt sich se e „Fall“
Brauchscht Dich net se scheniere;
Heit Owend uff'm Friehlings baal
Do kannscht Dich rewanschiere!
Deß iß noch's Schönscht vum ganze Fescht
Do mach D'r noor käh' Sorje!
Dort ammessierscht De Dich uffs Bescht
Bis helle, lichte Morje ! -
Schau unser Mädscher - Sapperment !
Ich sa' D'r - 's dhut Dich packe !
Wann net Dei' Herz wie Zunner brennt,
Dann iss's wie e Wacke !
E Schoppe Wein aach gebt's - famos !
Doch geh net iwer viere;
Sunscht holscht D-r ähn - wer wääß, wie groß,
M'r kann net garanniere!
Die Musik, die v'rschteht ehr Schpiel,
Heisa, deß dhut D'r krache!
Un hoscht aach schunn e bißche viel,
muscht manches Dänzche mache!
Drumm bis zum allerletschte Mann
Dhu schön noor bei uns bleiwe!
Meld't morje sich e „Kater“ an,
Der loßt sich schunn v'rtreiwe!
E Häring unn drei Halwe Bier
Dhun selli Krankheit hääle,
Unn lange drei net, - drinkschte vier!
Noh dhut D-r nix mäh fehle!
Unn setzschte noch de finfte druff,
Dann, - bei Deim Abmaschiere,
Beim Hubing, Häuser oder Schuff,
Deß werd Dich ganz kuriere !
Dann bischt De wider kreuzfideel,
Daß alles an D'r zappelt!
Dekscht net ans Häämgeh! - meinerseel,
hauscht uff de Disch daß rappelt!
Unn rufscht mit alle ann're Gäscht,
Daß sich d'r Bor'm dhut biege;
Hoch's Otterberjer Friehlingsfescht,
'S war dich e schön Vergniege!
Abgedruckt in „Der fidele Pfälzer“ vom Januar 1886



